Locura

Si eres toda la vida un buenazo, nadie te va a tomar en serio. La picardía es necesaria, igual que un poco de mala uva de cara al mundo. Quien nace siendo rico, un diez para él, igual que quien nace con suficiente poder como para que los demás le consideren importante sólo por el hecho de llamarse como se llama. Probablemente si yo fuese alguno de ellos mi vida sería lo más vago que pudiese existir. Trabajar pocas horas y ganar un buen capital sólo por tener buenos conocidos, buena familia y un dineral. Claro que no acabarían reconociéndome por quién fui, sino por cómo me llamé. Sin embargo, las cosas no suelen ser así, por lo que nos toca mandar nuestra ética a freír espárragos y decidirnos de una vez por todas a actuar como hormigas o ratas. Hormigas por la poca importancia que nos damos entre nosotros. Ratas por lo rastreros que llegamos a ser.

Y aquí entra un dilema moral. ¿Hasta qué punto es preferible la seguridad y la certeza de que vamos a estar bien a nuestros objetivos como seres humanos? Lamentablemente nos pasamos día tras día encerrados en un agujero en el que nos hemos querido quedar, porque es el de toda la vida y nunca sabemos cuándo vamos a encontrar otro, si es que alguna vez lo llegamos a encontrar. Primero está la opción de los estudios, con una clara división primaria. Las primeras divisiones entre aquellos que optan por seguir estudiando o ir a trabajar dependen de un punto bastante simple: La inconsciencia. El inconsciente deja de estudiar, y el que se cree consciente sigue haciéndolo. Irónicamente, ambos se dejan llevar por la ineptitud de creer que están haciendo lo mejor porque muchos otros lo han hecho antes y les ha salido bien. Luego llegan muchos otros momentos hasta que, por fin, las cartas se barajan dignamente y uno se plantea si estudiar o no porque es lo que en un futuro aportará unos mejores beneficios o nos gustará más. Un futuro inestable, como todos los futuros, pero dejándose llevar por el presente relativamente estable, cada vez más aburrido y que no dejamos de seguir.

Y aquí es donde entra en juego la locura. ¿Quién es el loco que se atreve a abandonarlo todo sólo porque cree que le puede salir bien? ¿Quién se atreve a apostar un todo o nada? Sólo se marchan los frustrados, los desilusionados y los que acaban de descubrir que eso es demasiado esfuerzo y que ni se plantean hacerlo. Pero… ¿y qué hay de todos quienes se las apañan estupendamente y quieren arriesgarse a descubrir otras cosas? ¿Dónde ha quedado el espíritu polifacético que hubo antaño (si es que realmente lo hubo, algo muy dudoso, hoy en día)? Nadie quiere darlo todo por algo que no sabe si va a ganar, porque todo lo que va haciendo no está mal. Nadie se arriesga a descubrir algo que le pueda costar la vida, nadie se atreve a abandonar el camino en el que nos han educado, creyéndose en serio que aparte de aquello que le gusta hay muchas otras opciones. Y quien lo hace, lo hace porque ya tiene un camino asegurado.

Es la hora de que nos dejemos llevar por la locura, de que apostemos. ¿Qué hay detrás de todo este mundo de estabilidad y falsa información para que no nos sumamos en nuestro delirio? Tenemos una baraja de cartas en blanco y cuando la tiremos sabremos el resultado. Y si no os gustan las cartas… juguemos a los dados.

5 comentarios públicos (y 4815162342 en secreto) en Locura

  • Pas

    Home, tingues en compte que els de “l’esperit polifacetic” no arriscaven res, ells ja ho tenien tot assegurat abans de posar-se a pensar. Potser esta en la nostra natura fer el minim possible i/o nomes voler progressar quan ho tenim tot ben amarrat…

    Considerant-me extremadament racional, no crec que la solucio sigui deixar-nos endur. Potser mirar des d’un altre punt de vista, allo que alguns anomenen “pensar” potser, pero dubto que “ordago a grandes” sense mirar les cartes sigui la millor opcio. Per que? Simplement perque tant si penses com si no, la solucio pot ser negativa. Pero si has pensat, es possible que arribis a la conclusio dels teus errors i puguis millorar per la propera vegada, mentre que si no penses no tens ni idea de qui ha estat la causa del teu error: tu, les teves accions, el cosmos o… la “sort”.

    [¡Contéstale!]

  • Lluís Gómez

    Per resumir la meva opinió… o més aviat per aportar una cita que considero interessant i que vaig llegir fa temps no sé on…
    “Cuánta probabilidad crees que tienes en tu vida de pasar hambre?

    Casi 0, siempre tendré a mis padres o tendré…

    Bueno, pues entonces, por qué no eres libre?, por qué no haces lo que realmente te da la gana?
    No puedes perder nada, siempre vas a tener un plato de comida en casa, un sitio donde dormir, etc.”

    [¡Contéstale!]

  • No estic d’acord, mai saps el que passarà, has de tenir-ho tot ben amarrat i lligat. Soc la persona mes obsessionada del món amb això i per això no suporto una mala nota. Per això estic tant deprimida.

    [¡Contéstale!]

  • Miquel

    no som rates ni formigues, sinó humans, que son pitjors!

    Realment és tal com dius, però coincideixo amb la Susa.. m’agrada tenir-ho tot ben lligar, perquè els humans tenim por a cagar-la i perdre tot el que hem aconseguit durant molts anys en un moment per intentar arribar més amunt..!

    I per això penso que la gent que té més possibilitats d’arribar més lluny per si soles és la gent boja, deliqüents o altres tipus de gent que ja no té res a perdre, i un d’entre 10^6 ho aconsegueix!

    [¡Contéstale!]

  • Montse

    Ja que m’has fet una propaganda NULA sobre aquest blog, m’he decidit a escriure (sí, decisió presa per mi mateixa sense que hi influeixin totes les vegades que m’has enganxat la web als morros)

    Bé, un cop acabades les ironies, dir-te que (com tot ésser humà) crec que t’equivoques. ‘Cree el ladrón que todos són de su condición’ l’havies sentit mai? Segur que si. Tu has seguit estudiant, tu t’has tancat portes, tu no abandones perq no vols jugar les cartes que tens per ‘por’ al fracàs. Perquè sempre hem sigut massa còmodes. Això, no obstant, no implica que tothom hagi fet com tu i molts d’altres. No implica que la gent hagi deixat d’arriscar-se. Una altre cosa és el que un mateix consideri com a ‘prendre un risc’.

    I ara sí, ja he complert i a més la física em crida. Servidora no vol suspendre com alguns que jo conec (no diré noms per no ferir sentiments ;)). Ens veiem algun divendres, pel tren!

    [¡Contéstale!]

Una fuerza ancestral te obliga a comentar

 

 

 

Oriol, probablemente tu ídolo, te permite usar algo de HTML.

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>